با کسی ازدواج کنید که عاقل باشد، مومن باشد، صادق باشد، تا حدی زیبا باشد، از خانواده ای اصیل باشد، خوش اخلاق باشد، متعهد باشد، سالم باشد، نجیب باشد، قانع باشد، تحصیل کرده باشد، سازگار باشد، و .... البته همه این معیارها بسیار خوب و پسندیده هستند، اما مشکل اینجاست که چنین انسانی تقریبا هر صد سال یک بار ممکن است روی زمین دیده شود!
 ظاهرا معیارهای ما برای انتخاب همسر چندان کاربردی نیست. شاید به همین دلیل است که گاهی در انتخاب همسر اینقدر اشتباه می کنیم. من به اینها می گویم معیارهای استاندارد. اما معیارهای استاندارد برای چه کسانی خوب است؟ برای آدم های استاندارد. اگر شما همان یک نفر هستید که صد سال یک بار دیده می شود، می توانید با همین معیارها برای انتخاب همسر اقدام کنید و دیگر نیازی به خواندن ادامه این مطلب ندارید.
اما در مورد اکثریت جامعه که افرادی عادی مثل من و شما هستند، منطقی ترین معیار انتخاب همسر می تواند این باشد:
با کسی ازدواج کنید که مثل خودتان باشد.
بگذارید با یک مثال شروع کنیم: در دوران مدرسه بهترین و صمیمی ترین دوست شما که واقعا از بودن با او لذت می بردید چه کسی بود؟ بهترین شاگرد کلاس؟ یا کسی که بیشتر از همه به خودتان شبیه بود؟ مطمئنا گزینه دوم را انتخاب می کنید. در مورد ازدواج هم همین است. شما می خواهید با کسی ازدواج کنید که بتوانید با او کنار بیایید، زندگی کنید، صمیمی شوید و همدیگر را درک کنید؛ نه کسی که تبلور تمام خوبی های دنیاست.